Vanuit de basisschool lag het pad naar de hemel. Die was tijdelijk ingericht op de derde verdieping van het vierde flatgebouw aan de Jan Carstenszweg in Geldrop.

Ironisch genoeg dachten ze er goed aan te doen om de namen van alle VOC-vaarders van weleer te gebruiken voor de straten.

Afra Lie-a-Lien was haar naam. Een prachtige tiener met krullen zover als mijn ogen konden reiken. Maar bovenal een lenigheid die mij deed duizelen.

Op die lentedag mocht ik eindelijk na school mee naar haar huis. Binnen speelden we eindeloos de Amerikaanse serie Fame na. Televisie was in die dagen voorbehouden aan de woensdagmiddag en zaterdagavond. Maar het was de juiste dosering die ons de andere dagen deed verbeelden. Jonge prachtige Amerikaanse dansers met gespierde lichamen die verliefd werden, waren of hun desillusie begraafden onder een dik ego. 

Mijn stramme lijf in de dans met Afra werd gecompenseerd door een vasthoudendheid om haar hart het mijne te maken.

De geur van Surinaams eten in haar keuken maakte de neurologische sensatie compleet: de pubertijd kon beginnen.