Om tien uur ’s ochtends was ik met Niels de stoelen buiten aan het zetten. Onze hoofden bonsden na van de nacht daarvoor. De brandende julizon, de zwoele nachten en een overvloed aan alcohol deden ons ongenadig hard zweten. Het terras werd iedere ochtend opnieuw opgebouwd aan de Markt in Eindhoven. Café Centraal hield dapper stand in de strijd tegen de grote projectontwikkelaars van de Heuvel Galerie. Eigenaar Sjors van der Velden was wars van vooruitgang; bestellingen gingen uit het hoofd en de rekening werd aan tafel uitgerekend.

Steevast kwam hij rond half twaalf op zijn fiets uit Valkenswaard. Zijn dagelijkse ritueel was een kopje koffie, geserveerd aan de bar op zijn vaste kruk. Vanuit de hoek had hij zo een uitzicht over de zaak en het terras. Zodra de koffie voor hem stond, vroeg hij altijd om een borreltje ‘voor erbij’. Rond vijf uur ’s middags stond de koffie er nog steeds, maar was het borrelglas menigmaal bijgevuld met calvados.

‘De Snor’, zoals we hem noemden, ging dan altijd rond half zeven in een restaurant eten. Soms ook bij de overburen: een Chinees restaurant waar de traditionele Kantonese keuken nog regeerde. Na zijn dagelijkse maal kroop hij terug op zijn kruk en werd de calvados ingeruild voor een whisky-Seven-Up. Tegen half negen gleed hij dan onvermijdelijk weg in een diepe slaap.

Die avond had De Snor ons echter dusdanig becommentarieerd dat we recalcitrant waren. Toen hij weggedommeld was in het bad van alcohol en Chinese lekkernijen, besloten we het terras voortijdig te sluiten. “Sorry, tot onze grote spijt dwingen onvoorziene omstandigheden ons u te vragen uw glas op te drinken en weg te gaan.” Na een half uur hadden we alle terrasstoelen opgestapeld en weer binnengezet. De deur ging op de knip en we tapten de eerste biertjes.

Op kenmerkende wijze ontwaakte De Snor uit zijn roes. Zijn ogen gingen half open en zonder besef van tijd of plaats nam hij de omgeving in zich op. De klok sloeg half twaalf en Sjors verwonderde zich over de lege zaak. Ons antwoord luidde eendrachtig: “Er is een enorme stortbui overgetrokken die alle gasten heeft weggejaagd. We hebben zo goed en zo kwaad als het kon alles snel binnengehaald.”

“Dat hebben jullie goed gedaan, mannen,” mompelde hij tevreden. Niels en ik bleven de rest van de zomer bij Centraal. En Sjors? Die dronk, at en fietste nog lang door Eindhoven.