Met de gaten in mijn sneakers ging ik vreselijk tekeer. Rennen kon ik; uitwijken en manoeuvreren waren een ander ding. Het bestrate speelplein van basisschool De Hoeksteen was omheind door een op- en aflopend uiteinde. Daar stonden bankjes van oude spoorbielzen. De indringende geur van teerolie rook je op zonnige middagen. Ze gaven ook niet mee, die bielzen. Dat mijn tanden nog in mijn mond stonden, was een wonder van God, Allah en de hele Trimurti.

De Hoeksteen was een openbare school. Ik kwam als driejarige jongen uit Mannheim-Neckarau in Duitsland. “Mijn moeder was niet christelijk genoeg,” zei meester Kistjes, directeur van christelijke basisschool De Ark. Dus de openbare school De Hoeksteen in de Coevering was een feit.

En mijn moeder? Zij dacht terug aan de woorden van haar vader op zondagochtend.